EBRU ELMASKESER

Hamburg halkı bir kez daha olimpiyatlara ev sahipliği yapma fikrine “hayır” dedi. 

Yani bugün  için görünen tablo şu: Hamburg halkı olimpiyatlara değil, öncelikle kendi yaşam standartlarına yatırım yapılmasını istiyor. 
Bu kararın doğru mu yanlış mı olduğunu ise yıllar sonra şehrin ekonomik ve sosyal gelişimi gösterecek.

2015 yılında yapılan referandumda 2024 Yaz Olimpiyatları adaylığına karşı çıkan vatandaşlar, 2026 yılında gerçekleştirilen yeni referandumda da benzer bir tavır sergiledi. Sonuç değişmedi: Halk, olimpiyat projesini desteklemedi.

Bu kararın ardından şehirde ve ülke genelinde aynı soru soruluyor: Hamburg için iyi mi oldu, kötü mü?

Olimpiyatlar kuşkusuz dünyanın en büyük spor organizasyonlarından biri. Ev sahibi şehirler milyarlarca insanın dikkatini üzerine çekiyor, turizm hareketleniyor ve uluslararası tanıtım açısından büyük fırsatlar doğuyor. Hamburg da liman kenti kimliği, tarihi dokusu ve ekonomik gücüyle bu organizasyona ev sahipliği yapabilecek şehirlerden biri olarak görülüyordu.

Ancak madalyonun diğer yüzü de var.

Son yıllarda olimpiyatlara ev sahipliği yapan birçok şehir, oyunlar sonrasında büyük borç yükleriyle karşı karşıya kaldı. Maliyetlerin başlangıçta açıklanan rakamların çok üzerine çıkması, vatandaşların vergi yükünün artması ve bazı tesislerin oyunlar sonrasında atıl kalması, halkın endişelerini artırdı. Hamburgluların önemli bir kısmı da olimpiyatların getireceği ekonomik riskleri fırsatlardan daha büyük gördü.

Özellikle konut sıkıntısının yaşandığı, ulaşım altyapısının geliştirilmesi gereken ve sosyal projelere daha fazla kaynak ayrılması beklenen bir dönemde, milyarlarca avroluk olimpiyat yatırımı birçok seçmene mantıklı gelmedi. Halk, önceliğin spor şöleninden önce günlük yaşam kalitesine verilmesini istedi.

Öte yandan olimpiyat karşıtlarının haklı çıkıp çıkmadığını zaman gösterecek. Eğer Hamburg gelecekte ekonomik büyümesini sürdürebilir, yaşam kalitesini artırabilir ve kamu kaynaklarını daha verimli kullanabilirse, bu kararın doğru olduğu düşünülebilir. Ancak şehir uluslararası tanıtım ve yatırım fırsatlarını kaçırırsa, bazı kesimler bu referandum sonuçlarını bir fırsatın kaybedilmesi olarak değerlendirecektir.

Demokrasinin en güzel yanı da burada ortaya çıkıyor. Hamburg halkı iki farklı dönemde aynı konuda söz hakkını kullandı ve kararını net şekilde ortaya koydu. Belediye yönetimleri değişebilir, projeler yenilenebilir; ancak halkın iradesi değişmedi.

Bugün için görünen tablo şu: Hamburg halkı olimpiyatlara değil, öncelikle kendi yaşam standartlarına yatırım yapılmasını istiyor. Bu kararın doğru mu yanlış mı olduğunu ise yıllar sonra şehrin ekonomik ve sosyal gelişimi gösterecek.

Ama kesin olan bir şey var: Hamburg, iki kez olimpiyat hayaline değil, yine kendi önceliklerine “evet” dedi.